Zo is het april en zo is het alweer augustus. De tijd
verstrijkt en ik vergeet mijn logje op punt.nl. Mensen die op mijn pagina
kijken zullen wel denken, dat is iemand die eenmaal zo'n ding maakt en er
vervolgens niets meer mee doet. Een persoon voor wie alles tijdelijk is, die
van het een hopt naar het ander en nooit achterom kijkt naar de ravage die zij
achter zich laat.
Ik ben het heus niet vergeten, hoor, dat ik ooit wilde
dat ik elke dag een stukje schreef. Het tweede stukje kwam alleen niet, als
gepland, een dag later, maar pas na twee weken. Het derde stukje... ja wie
weet... vaak ben ik begonnen aan een verhaal, over wat ik heb beleefd, over wat
me opvalt in de wereld, over de kleinste en grootste, onzinnigste en
interessantste dingen, maar na een paar zinnen vond ik de interessantste dingen
niet meer interessant en waren de onzinnige dingen zo onzinnig dat geen mens ze
zou begrijpen. Ik was het verloren, de motivatie en het geduld om een weblog te
bij te houden. Ik was mijn motivatie verloren om juist dat wat me zo leuk leek
om te doen uit te voeren.
Nu, vier maanden later, ben ik weer begonnen. Tenminste,
als ik niet over een paar regels bedenk dat dit stukje nergens over gaat. In feite bevat deze log weinig informatie en
gaat het ook daadwerkelijk nergens over. Toch zet ik door en blijf ik dit
stukje afschrijven. Misschien zullen jullie, eventuele lezers, het niet altijd
even interessant vinden, maar ik ga door. Stop dus gerust met lezen.
Meestal als ik begin met schrijven komt de rest vanzelf
wel. Een onderwerp plant zich als een zaadje in één van de eerste regels en
begint een beetje te groeien door wat regen water. Als ik zelf bewust word van
dat zaadje geef ik het water. Alleen water, geen kunstmest, dat maakt het nep
en gemaakt. Dan kan ik niet zeggen dat ik het met mijn hart geschreven heb, dan
doe ik wanhopige pogingen om mijn vingers over de juiste letters van het toetsenbord
te laten glijden. Nee, ik neem genoeg met water.
Soms geef ik te veel water en het verhaal verlept. Ik
houd me zoveel bij het onderwerp dat het niet meer interessant is. Alsof iemand
een urenlange presentatie houdt over de kleur blauw.
Soms geef ik het verhaal te weinig water. Ik wil het wel
over mijn onderwerp hebben, maar vind de rest van de wereld veel interessanter.
Het gaat niet meer alleen over blauw. Nee, rood, geel, groen en oranje krijgen
ieder net zoveel aandacht.
En heel af en toe, als de zon mij ook nog helpt, groeit
het verhaal uit tot een bloem, een plant of een boom. Het is niet altijd wat ik
van te voren had verwacht wat het zou worden. Een roos blijkt een lelie te zijn
en niet alle appels van de appelboom zijn helemaal rijp. Maar toch, ik heb het
verhaal afgerond. Een verhaal met een boodschap of dat je aan het lachen maakt.
Een verhaal dat interessant is of helemaal nergens over gaat. Het blijft een
verhaal. Een verhaal dat niet veel mensen lezen of leuk vinden, maar wel een
verhaal dat uit mijn hart komt en waar ik tevreden mee ben.
Dit stukje is misschien geen roos of lelie, geen
appelboom of eik. Het is een beetje een paddenstoel, niet heel mooi of erg
nuttig, maar toch zal het – zonder dat je het door hebt – zich uitbreiden en
zorgen voor nieuwe planten, bloemen, bomen of misschien toch maar
paddenstoelen. Vergeet nooit de kracht van de sporen van de paddenstoel.
Puberteit door puber
kletskoek
|
19 April 2010 | 18:23:02
Ik zit nu een paar weken op punt.nl, maar toch staat nog maar één stukje op mijn pagina. Hoewel ik sinds ik dat ene stukje aan een heleboel logs ben begonnen, heb ik er nog geen één afgemaakt. Hoe dat komt weet ik niet. Ben ik te wispelturig? Te lui? Komt het door de puberteit? Over puberteit gesproken, ik heb daar echt iets tegen. Die naam is al vreselijk! Puberteit vind ik nou echt een lelijk woord. Op één of andere manier moet ik aan een dikke vrouw die in een tandpasta-fabriek werkt denken. Waarschijnlijk komt dit doordat puber op tube lijkt en je tandpasta in een tandpastatube doet. Al is puberteit een beter woord dan pubertijd, sommige mensen denken namelijk serieus dat je puberteit zo schrijft. Wat ook wel weer logisch is, omdat de puberteit een tijd is waarin je puber bent. Toch vind ik, als iemand die zesjes op Nederlands haalt, dat niet kunnen.
Wat nog meer irritant is aan puberteit is, dat sommige pubers het als excuus voor alles gebruiken. Dit is bijna erger dat het woord puberteit zelf. "Ja, ik heb mijn huiswerk niet gemaakt, want ik had last van een puberale aanval" "O mama, ik mag toch wel wat langer van huis weg. Ik zit in de puberteit, ik heb mijn vrijheid nodig." Als je je huiswerk niet gemaakt heb zeg je toch gewoon tegen de leraar dat je er geen zin in/ tijd had of bedenk een zo originele smoes, dat hij/ zij het je niet meer kwalijk kan nemen. Over dat pubers veel vrijheid nodig hebben, ben ik het niet helemaal mee eens. Natuurlijk hebben pubers vrijheid nodig, maar toch wel in de mate dat je ouders er mee eens zijn. Als je ouders je echt te weinig vrijheid geven, dan kan je vast wel een uitleg geven waarom je meer vrijheid nodig hebt (een reden als "al mijn vriend(inn)en mogen ook" is meestal goed genoeg).
Al is het ook niet helemaal waar dat de puberteit een pretje is. Je maakt onbedoeld ruzie met je ouders, over van alles en nog wat; je groeit in de vreemdste verhoudingen, waardoor een hoop onzekerheid komt; je moet letten op wat je eet, omdat je anders de volgende dag onder de puistjes zit (gelukkig valt dat bij mij erg mee); je huilt tien keer zo vaak als toen je een baby was; je hebt nergens zin in. Ga zo maar even door. Wat ik zelf nog wel het vervelendst vind ik nog wel dat ik het ene moment ouder wil zijn en het andere moment weer een klein meisje.
Puber zijn is echt rot. Ik ben liever jongere, dat klinkt een stuk vrolijker. Tiener is ook wel oké, al klinkt dat een beetje oudbollig en tiener is toch een beetje alsof je zo'n acht jaar lang je gedraagt als iemand die tien is.
Ik ben net
hier begonnen met Punt.nl, ik heb er heel veel zin in. Ik heb al heel lang
willen beginnen met (b)logs / rubrieken / columns te schijven, toch is het
er nooit eerder van gekomen.
Nu ben ik
dus eindelijk begonnen met mijn eerste weblog.
Tot nu toe gaat het best
redelijk, maar nu het erop aan komt is het toch wat moeilijker dan ik dacht.
Ten eerste heb ik drie keer op de Caps Lock gedrukt (per ongeluk). Ten tweede
doet de letter c van deze laptop het
niet zo goed. Ten derde, wat een iets groter probleem is, ik heb helemaal niets
te vertellen.
Dit is
daarom ook het einde van mijn eerste weblog, omdat ik helemaal niets meer te
vertellen heb.
